در جلسۀ قبل، بيان شد که نماز، يکي از موانع سقوط انسان است و اگر انسان حقيقتاً با نماز باشد و نماز در متن زندگي او باشد، به گونهاي که در وقت نماز، به جز نماز همه چيز فراموش شود، سقوط نخواهد کرد.
اگر کسي بتواند در حدّ توان نماز خود را به نماز پيامبر اکرم«صلياللهعليهوآلهوسلّم» و ائمۀ طاهرين«سلاماللهعليهم» شبيه سازد؛ يعني جداً به نماز اهميت بدهد، مراعات خضوع و خشوع نماز را بکند، در اوّل وقت و با جماعت نماز بخواند و در به جا آوردن نوافل و به خصوص نماز شب، کوشا باشد، عاقبت او ختم به خير خواهد شد.
اساساً نماز شب، زندگي انسان را زير و رو و گرفتاريهاي او را رفع ميکند. نماز اوّل وقت و با جماعت و آن هم در مسجد و با دل و با خضوع و خشوع، کارآيي و سازندگي فراواني دارد. بنابراين به کساني که نگران آيندۀ فرزندان خود هستند، توصيه ميشود آنان را با نماز اوّل وقت و با مسجد و جماعت مأنوس کنند تا آن فرزندان صالح و شايسته شوند و منحرف نگردند.
ادامه...