هدف ما از عبادت چیست؟ رسیدن به مقام رضا یا لقاء؟ یا فقط چون خدا شایستۀ پرستش است، باید او را عبادت کنیم؟

اولاً: عبادت یک وظیفه است و ما برای انجام وظیفۀ دینی عبادت می‌کنیم. به عبارت دیگر، التزام به هر آئین و مسلک و مرامی، لوازمی دارد که باید به آن لوازم التزام داشته باشیم و عبادت هم از لوازم دین است و کسی که می‌خواهد مسلمان باشد، عبادت وظیفۀ اوست.

ثانیاً: عبادت، آثار و برکات فراوانی دارد و آنچه شما نوشته‌اید هم از جملۀ آن آثار است و مهم ترین اثر عبادت، این است که انسان را به مرتبۀ یقین می‌رساند و ایمان را در دل او رسوخ می‌دهد و انصافاً مقام بالایی است. قرآن کریم می فرماید: «وَاعْبُدْ رَبَّكَ‏ حَتّي يَأتيكَ الْيَقينُ».

بعضی اوقات شبهات و سوال‌های مختلفی در خصوص خداشناسي برايم به وجود می‌آيد كه نمی‌توانم جواب آن‌ را پيدا كنم و می‌دانم آن از ضعف فكر‌ی بنده می‌باشد؛ می‌خواستم دعایي معرفی نماييد كه در آن به قدرت پروردگار و علم نداشتن بشر اشاره شده باشد كه دائماً آن‌ را بخوانم.

شما باید در اعتقادات کتاب‌های دینی مطالعه کنید و اعتقادات خود را محکم کنید، امّا هرگاه چنین سؤالات یا شبهاتی در ذهن شما پدید آمد، تمرکز فکری روی آن نداشته باشید و مثل عموم مردم باشید.

از نماز اوّل وقت به جماعت و از مداومت بر ذکر، مثل ذکر«لا حَوْلَ وَلا قُوَّهَ اِلا بِالله اَلعَلِیِّ العَظیمِ»کمک بگیرید و از خداوند متعال بخواهید دست شما را بگیرد که دچار انحراف نشوید.

هدف از آفرینش موجودات چیست؟ آیا کمال است یا رفع نیاز؟ لطفاً درحدّ شخص متوسّط ‌ذهن، بیان کنید و توضيح دهيد.

خداوند متعال، انسان را آفريده است که به کمال برسد و زمينه‌هاي آن را هم خودش براي انسان فراهم کرده است. وقتي انسان به کمال برسد به سعادت ابدي در دنيا و آخرت می‌رسد و تا خدا، خدايي می‌کند، او رو به کمال است و چون سعادتمند می‌شود، لذّت معنوي می‌برد. اين موضوع نظير اين است که بپرسيد مدرسه‌رفتن بچّه‌ها چه نتيجه‌اي دارد؟ در پاسخ بايد گفت: به مدرسه می‌روند که تحصيل کنند و به عنوان يک انسان تحصيل‌کرده، خوشبخت شوند.

آيا در دين اسلام شادي وجود دارد يا خير؟ محتواي اين شادي در مجالس عقد و عروسي يا در اعياد مذهبي، باید چگونه باشد تا اسلام آن را امضاء نمايد؟

مسلّماً اسلام شادي دارد و سفارش به آن نيز شده است و بسياري گفتارها، مخصوصاً اگر خنده‌‌آور باشد و بسياري از منظره‌ها نظير آب، سبزه‌ها، زيبايي‌ها و بسياري از کردارها نظير ورزش ملايم و راه ‌رفتن، مخصوصاً در ميان سبزه‌زار شادی‌آور است و سفارش روي آن شده است؛ چنان‌که بسياري لذّات روحي نظير تعلیم و تعلّم‌ و عبادت، نشاط عجيبي دارد. امّا آنچه از نظر اسلام حرام است، چيزهايي است که نشاط‌‌‌‌نما است و غريزۀ جنسي يا هوی و هوس و شهوت انسان را تحريک می‌کند و واقعاً نشاط نيست و بايد از این گونه چیزها پرهيز شود.

خداوند متعال در سورۀ بقره می‌فرماید: «لا إِكْراهَ فِي الدِّين» و از طرف دیگر در داستان پيامبران در قرآن آمده است: «آن کسانی که به طریقی ایمان نیاوردند، به امر خداوند به هلاکت رسیدند.» بین این دو موضوع چه تفسیری وجود دارد؟

خداوند متعال در سورۀ بقره با جملۀ «لاإِكْرَاهَ فِي‌الدِّينِ» يک حقيقت را بيان می‌کند، به اين معنا که با زور و اجبار کسي را نمي‌توان دين‌دار کرد و در ادامۀ آيه می‌فرمايد: «‌قَدتَّبَيَّنَ‌الرُّشْدُ‌مِنَ‌الْغَيِّ»؛ يعني راه هدايت از گمراهي، آشکار و روشن شده است و رستگاری و سعادت، از آنِ کسي است که راه هدايت را در پيش بگيرد و گمراهي و شقاوت، در اثر کفر و دوري از دين، نصيب بندگان خداوند خواهد شد.

اين يک واقعيّت مهّم است؛ امّا آن کساني که کافر شدند، علاوه‌بر شقاوت ابدي، اگر در مقابل پيامبران و دعوت آنان ايستادگي و لجاجت کنند و بر کفر خود به‌صورت علني پافشاري داشته باشند، در همين دنيا هم به سزاي عمل خود می‌رسند و هلاک می‌شوند؛ یعنی خود را هلاک می‌کنند و در آخرت به جهنّم می‌روند، یعنی خود به جهنّمی که برافروخته‌اند، می‌روند.